Η δύναμη των υποσχέσεων

Χωρίς όρια ή παραχωρήσεις.

το πάθος εμφανίστηκε

στον ίλιγγο της αφής και της επαφής.

Αισθάνεται ότι το αίμα βράζει

και χάνεται μέσα στον ανεμοστρόβιλο

των αναμνήσεων.

Οι άκρες του δρόμου

δεν συναντιούνται ποτέ,

αλλά στη μνήμη

του χρόνου

κάθε κομμάτι γης γεμάτο ιδρώτα,

γέλια, δάκρυα και απουσίες,

συνθέτουν την ιστορία

που μας δίνει η ζωή

με εκείνα τα αξέχαστα όντα που το περνούν.

Προσπάθησα να σπάσω τα παλιά μοτίβα που έχουν

καταστραφεί από χρόνια σιγασμένες σιωπές

και κραυγές που περιέχονται σε βρώμικα σεντόνια

εκεί που προσπάθησε να επαναστατήσει το παρελθόν.

Με μια κραυγή ελευθερίας, σχεδόν μια

κραυγή που χτυπιόταν από την οργή των

αλυσίδων και των ριγμάτων,

υποβαθμισμένη από ενοχή και προκατάληψη,

Τότε η δύναμη των υποσχέσεων

επέστρεψε σε μένα για να κοιμήσει το όνειρο της

απόλυτης αιωνιότητας

Η αιώνια κληρονομιά του ίχνους

Υπάρχω για να ζω
μέσα στην ανυπαρξία του Σύμπαντος.
Αφήνω τον εαυτό μου να καθοδηγείται
από τα μονοπάτια της ευχαρίστησης,
από τα μονοπάτια που με κάνουν ελεύθερο.
Χωρίς Επιλογή.
Εκεί μέσα από το σκοτάδι
όπου το φως γίνεται αμαρτία,
μια ιερή αμαρτία που γίνεται
η αφοσίωσή μου και η λατρεία μου.
Αυτή η αιώνια κληρονομιά του ίχνους
το κίνητρο και η απόδοση των ορίων μου.
Εκεί μέσα στις βαθύτερες ρίζες σε μια ευημερούσα γη,
με εφικτά όνειρα και αποδεδειγμένες πραγματικότητες.
Εκεί υπάρχω στα βαθιά νερά που γίνονται γαλήνια,
στους τυρβώδεις ανέμους που γίνονται αεράκι.
Σβήνω τη φωτιά μου
στους χάλιτους των ιερών στιγμάτων.
Μια διαρκής επικοινωνία
για την ανάσταση της ψυχής μου.


Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
Συμβολαιογραφική Πράξη Κατοχύρωσης Δικαιωμάτων 8864
All Rights Reserved

Υπάρχουν στιγμές...

Υπάρχουν στιγμές

απο φωνές χιλίων δακρύων

εκεί που μετασχηματίζεται η μνήμη

σε ένα αχνό φως στη μέση

του πουθενά.

Εκεί που το φεγγάρι με αργούς ρυθμούς

κόβει με αόρατο δόρυ τη λήθη.

Υπάρχουν στιγμές

που ο βουβός πόνος της απουσίας σου

αντανακλά την ταλαιπωρία

μιας καρδιάς που βρίσκεται 

σε κώμα.

Υπάρχουν στιγμές

στις οποίες η μνήμη

περνάει μαζί με τον άνεμο

τα δύσβατα κανάλια της αγωνίας.

Υπάρχουν στιγμές

γεμάτες απόκρυφες αυταπάτες

μια απώλεια χρόνου στην

απομνημονευτική απομόνωση

απο τις αυτο-υπνωτικές δόσεις μιας

εξαγριωμένης ψύχωσης.

Υπάρχουν στιγμές

που αλλάζουν την άσωτη και τη

γνωστική δυσαρέσκεια.

Υπάρχουν στιγμές

ως εμφυτευμένες αντιδράσεις

ενός παραλυτικού σώματος.

Υπάρχουν στιγμές

που αφέθηκαν 

σε κατάσταση

πλήρους κατοχής

εκεί που η μονοτονία

βρυχάται

και η πείνα πονάει

απο την περιπλάνηση

ανάμεσα στην μελαγχολία

και στα ταραγμένα

αποθέματα της ψυχής.

Υπάρχουν στιγμές...

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos

All rights reserved

Γράμμα στην Ουτοπία.

Ουτοπία,

ιερή λέξη χωρίς ταυτότητα,

κυρία όλων των εποχών,

άπειρη ουσία θνητών,

θεά που προέρχεται από το αιώνιο.

Ουτοπία,

κυρία αβέβαιων πεποιθήσεων,

θωρακισμένη πόρτα στην πραγματικότητα

ένα μυστήριο

χωρίς συλλογισμό.

Ουτοπία,

εισπνοή μιας αμφίβολης αλήθειας,

σε μια ρωγμή της πραγματικότητας

εκεί που το μυαλό και το σώμα

χάνετε στον ιστό του χρόνου.

Ουτοπία,

κανάλι ήχων άπειρης σιωπής

στον καμβά της πραγματικότητας

στιγμές μιας ζωής.

μακρύ υπαρξιακό ταξίδι.

Ουτοπία,

Αιθέριο, άυλο, τολμηρό συναίσθημα

Θεά ατελείωτων κατακτήσεων,

υπέρτατη αιτία αγάπης και πόνου,

ενέδρα στη ζωή των ονείρων,

σε ποια σκέψη ονειρεύεται,

σε ό, τι θέλει το συναίσθημα,

σε αυτό που η ψυχή μου εκφράζει!

Θάλασσα

Θάλασσα,

όλα ήταν θάλασσα,

ένας μπλε βάλτος που κάλυψε το μέλλον.

Πόσο μικρή είναι η απόσταση

μεταξύ δύο κουπιών!

Πόσο καιρό περπατάμε

στο μονοπάτι της ομίχλης!

Μερικές φορές το βλέμμα,

ένας γλάρος χωρίς μήνυμα,

επιβράδυνε την πτήση.

Λουλούδι με νερό και αλάτι

που δεν άνοιξε σε στεναγμούς.

Από μια λάμψη στα μάτια σου

γεννήθηκε ο νυχτερινός ήλιος

και τότε η θάλασσα

δεν υπήρχε πια,

πέθανε από ομίχλη

και ένιωσα μόνο

τον υγρό της καρδιακό παλμό.

Ο άνεμος έβαλε

μια πόρτα στα σύννεφα,

το φεγγάρι άφησε τα ασημένια του

δάκρυα πάνω στο όνειρο των κυμάτων.

Λάγνες ηδονές

Η σιγή στην σιωπή

δεν φαίνεται στην απολυτότητα

του σύμπαντος.

Μοιάζει σαν μια συμφωνία

σαν ενα Καβαφικό ποίημα

που δίνει μόνο δάκρυα και αίμα.

Εκεί στην ώρα της απόλυτης σιγής

η αγάπη και η καταστροφή

περπατάνε στο καλντερίμι της ζωής

πιασμένες χέρ-χέρι.

Εκεί η σιγή υποδηλώνει

την προσπάθεια διαγραφής του υποκειμένου.

Εκεί στις ώρες της ατελείωτης καύσης

ιδεών, οραμάτων και λάγνων ηδονών

χύνεται το σπέρμα

στο δισκοπότηρο της ζωής

ανακοινωνοντας το τέλος της ελπίδας.

Εκεί στις ώρες της σιγής

απογυμνωνόμεθα

μέσα απο το ναυάγιο της περιφρόνησης

εκεί στις ώρες της απόκρυψης των αμφιβολιών

θρυμματισμένα σώματα

και ανέπαφα όνειρα

ενδύονται την στολή την λευκή

της αφθαρσίας.

Τα αναστενάρια των ψυχών

Σβησμένες φλόγες της αγάπης

μικρές χούφτες στάχτης

από λόγια δραπέτες

εκεί στην ρίψη του τελευταίου κόκκου

άμμου της κλεψύδρας

ταξιδεύουν στου ονείρου

τα λημέρια.

Εκεί η νύχτα φυλάει ερμητικά

σαν αρχαία μήτρα

τα αναστενάρια των ψυχών.

Εκεί στην σπουδή της απελπισίας

η σιωπή υφαίνει αινιγματικά

άκλητα ρήματα και λέξεις

με συστολή νότες

για την παρτιτούρα

της φυγής των ονείρων.