Ενα άλλο όνειρο...

Σήμερα αγνάντεψα
την απότομη γραμμή
που διασχίζει τις γωνίες
από την
κρύα κορυφή της νοσταλγίας,
ανάμεσα σε κύματα
και μυρωδιές
οι σκιές σπάνε
και ωσεί καπνός εκλιπέτωσαν
σε αυτή την έρημο της φωτιάς.
Εκεί μέσα στη βαθιά νύχτα
η αγωνία αιμορραγεί
μεταδίδοντας την ηχώ
των θυελλωδών ωρών
ρίχνοντας σε ακινησία
αδράνεια και μια ατελείωτη
αγρυπνία
τις ψυχές.
Ένιωσα ότι αυτό το όνειρο
ήταν ένα άλλο όνειρο ...
θαμπά φώτα
καρδιές ανοιχτές
στις λέξεις
για το άρωμα
των δύο χεριών
και για ένα γέλιο,
στους
ζωντανούς
και ξεχασμένους.
Το φεγγάρι και οι μνήμες του
θα ανοίξουν τις πόρτες
για να διασχίσουν
ψυχές τον Αχέροντα
περνώντας το νοητό
διάσελο του κόσμου
εκει που σπάει η σιωπή
με νόημα λόγια,
και εύθραυστες διαθέσεις.
Εκει που το χνούδι
της σκιάς
αγκαλιάζει τις λέξεις
της φήμης χωρίς υπόσχεση,
των αριθμών χωρίς αριθμούς.
του ουράνιου τόξου
χωρίς χρώματα,
εκεί που η λήθη γινεται
μονιμος συντροφος
εκει που η σαφήνεια της διαμαρτυρίας
που διέπει την αναμονή
φωνάζω με τη μόνη φωνή
κρατώντας ελπίδα,
στο ανοικτό αυλάκι
Μεταξύ της ψυχής σου
και της δικής μου.

Χαρτογραφήσεις επώδυνων οξιδίων.

Κρατάω κάθε λέξη
στη σημασιολογία της,
μια ναρκισσιστική επιθυμία,
μια συναισθηματική επιθυμία
απλή ανακύκλωση
αδιαφοροποίητων
ιδεών στο μυαλό,
ενα αλχημιστικό μυαλό
που πολλαπλασιάζει
την ουσία του σπόρου
προς το άπειρο
μέσα απο άνεργους χώρους
απελπισμένα μάτια
αμήχανα χαμόγελα.
Χαρτογραφήσεις προορισμών
στα κατάλοιπα των επώδυνων
οξιδίων.
Εκει
στη στενή αμφισημία
της απογοήτευσης ο
αγώνας σχηματίζεται
και η θέληση γίνεται τεράστια.
Η σιωπή συγχέει τη μνήμη,
σβήνει τα ποτάμια της.
Οι ώρες περνούν
και μια λέξη
δεν θα έρθει από εσάς.
Η λυχνία σβήνει
τα ηνία της ορατότητας.
Ακούω τη βροχή που πέφτει.
Βάζω τα λόγια στους
τοίχους της μοναξιάς
που έφερε ο άνεμος των αιώνων
καθώς η νύχτα
βρυχάται τα χρονικά
των άλλων εποχών...

Χροιά της Σιωπής.

Οι αισθήσεις είναι χρισμένες
μέσω της εφαπτομένης της επιβίωσης
πριν από την αναμονή για το μέλλον
Εκεί
στην άκρη των καμπύλων αισθήσεων
όπου η σιωπή παραπονείται
στα ανόητα απομεινάρια της φωνής
υπάρχει μια κλήση για γενική αποσύνθεση.
Αυτός ο φευγαλέος στίχος
 που αντιστέκεται στο να γεννηθεί
γίνεται απελπισμένα
ένας σιβυλλικός ήχος
των κραυγών της ψυχής
ζητώντας το αδύνατο:
να αφαιρέσει την χροιά
της σιωπής...

Μια αγκαλιά στη σιωπή

Ω, αγάπη της ψυχής μου
Πόσο βαθιά είναι τα τραύματα
Με τα οποία με παίρνεις
στην άβυσσό σου
και εμβαθύνει την
αγωνία Μου
η ψυχή μου
ο θάνατος της ζωής μου ...
αγκαλιά στη σιωπή
το γέλιο μου, τρυφερότητα μου,
το πάθος μου, τη λύπη μου ...
Έξοδος
από το σπίτι των ονείρων μου ...
Βγες από τα δάκρυά μου ...
Ζητώντας το δρόμο
Αν με είδες να περάσω ...
Αν κάποιος από μένα θυμάται,
κάτι
Αν συνήθως μου το λένε,
Ναι η απαράδεκτη αδράνεια
Η σκιά μου θα σβήσει ...

ΑΠΟΣΥΡΣΗ





Μετά από αυτό το απόγευμα
όταν κοίταξα βαθιά στα μάτια σου
τον κρύο θολό βροχερό
ουρανό
πήρα το τιμόνι της ψυχής μου
και άλλαξα τις συντεταγμένες
και ανακατευθύνω την πορεία της,
σε ειλικρινή υποχώρηση.
Η καρδιά χτύπησε
επειδή η πληγή αιμορραγούσε
Αλλά ο λόγος είπε
ότι δεν έμεινε τίποτα ...
Συγχώρεσέ με
Σε αγωνία μου,
 είμαι παραπλανητικός
Με τη λαχτάρα μου,
 εγώ προκαλώ ...
Αυτό που πίστευα
 ήταν ΑΓΑΠΗ

Ιχνος τρυφερότητας

Σταματήστε την καρδιά,
θάψτε τα όνειρα,
αφήστε τις κλειδωμένες πεθυμιές
τα ανομολόγητα πάθη
μακριά.
Η καρδιά χτυπάει,
τόσο ήσυχα
που μόνο ξέρω
ότι ακόμα αναστενάζεις
και μετέχεις ήσυχα,
σιγά-σιγά ...
παραιτούμενος από την
φευγαλέα ευδαιμονία
πολύ ήσυχα ...
Ένα ίχνος τρυφερότητας
που σβήνει την πίκρα
Της αδιαφορίας
αυτής της απόστασης ...
Δεν υπάρχει όμορφο παιδί
Η φωτεινότητα των ματιών σου,
της ψυχής σου η αθωότητα
Ή η παράξενη ζεστασιά
του γλυκού σου χαμόγελου
Όχι Δεν υπάρχει τίποτα, τίποτα,
Αυτό θα με δεσμεύει στη ζωή
Δεν υπάρχουν λόγια που έμειναν,
Περιεχόμενο που περιείχε,
Μόνο τα αδικήματα
που θάβουν τις μέρες μου ...

Πτυχές...

Η νύχτα σκίζει τη μαύρη μανία της
στον ουρανό
και ένας πέτρινος άγγελος
Κλαίει στον τοίχο του κόσμου.
Απάτητες
ανεξερεύνητες
διαδρομές.
Ενα τελευταίο δάκρυ
που δεν έτρεξε
απο τα μάτια
καίει την εσωτερική
ανίχνευση της λάμψης.
Της λάμψης στις
κορυφογραμμές
αντιγραφή σε μια βιασύνη
την καθυστέρηση των άλλων
από βάρος και σκιά.
Ο κόσμος μας
βαδίζει στενός λιψός
χωρίς ομοιοκαταληξία.
Τα ερείπια απειλούνται
από τον ήχο εκείνων
που τους επιστρέφουν
μόνο ως εικόνες
μέσα στις εικόνες.
Λήθη είναι γεμάτη μνήμη
Αγάπη στη μνήμη
όλων αυτών των ξεχασμάτων.
Πριν φυσήξει ο άνεμος
και με οδηγήσει σε άλλη ακτή,
καλύψα το σώμα μου
με πεσμένα φύλλα.
Μείνε μαζί μου
μέχρι να σπάσει η αυγή
μην με αφήνεις μόνο
χαμένο στη λήθη.
Ο ήλιος κοντά στη θάλασσα
θα σε ξυπνήσει στο έντονο μπλε χρώμα
Θα ανέβεις αργά όπως οι αναστημένοι
Θα έχεις ανακτήσει τη σφραγίδα σου
την αρχική σου σοφία
στιβαρή ασάλευτη
όπως τα αρχαϊκά αγάλματα
με τις χειρονομίες
τυλιγμένες γύρω
από τις πτυχές
του μανδύα σου...