Δακρύβρεχτες αναμνήσεις.

Άτακτες σκιές οι πόθοι μου
μέσα στα σκοτάδια της ψυχής.
Νύχτες αργές
με δακρυγόνες στιγμές
δακρύβρεχτες αναμνήσεις.
Η αναμονή μετράει τα λεπτά της
σε ένα ψυχρό χώρο
ντυμένο με άσπρες και μαύρες πλάκες
στο δάπεδο
και λευκά φώτα στην οροφή.
Ξεχειλισμένες ανυπομονησίες
χαμένες σε κρύες αγκαλιές
στερεότυπα λόγια
σειρήνες μαγικές των ώτων
νάμα και άγγιγμα ψυχής.
Και εσύ εκεί  σαν την ομίχλη
μεταξύ των δακτύλων μου χάνεσαι.
Προσπαθώ να σε αγγίξω και σβήνεις.
Σε κοιτάζω και δεν σε βλέπω ..
Είσαι απών.
Μόνο ένα νεκρό σώμα 
μια σιλουέτα χωρίς ήχο.
Στον δικό σου τον κόσμο ζούνε
μόνο όνειρα..
Στον δικό μου τον κόσμο
ατελείωτη σιωπή...

Άλλη μια νύχτα...

Άλλη μια νύχτα
σε ποια μνήμη
δεν παραμένει αμετάβλητη;
Μια νύχτα, μια μνήμη
που είναι τυλιγμένη
σε μια αρχαία υπνηλία
όπως οι ζωές χωρίς λόγια
που σβήνουν τις δίψες
των σκιών μας.
Ο χρόνος φαίνεται
χλωμός ως σταγόνα κεριού.
Αυτές οι σκιές
από μακρινές μορφές
περπατούν χέρι-χέρι
μέσα από λευκούς
άδειους ουρανούς.
Σε ένα παιχνίδι
αργής θύελλας.
Ο φόβος της απώλειας
δεν σταματά να πέφτει στα φύλλα
και το απορριφθέν φως επιστρέφει
στις σκοτεινές λίμνες της τύχης.


Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
Συμβολαιογραφική Πράξη Κατοχύρωσης Πνευματικών Δικαιωμάτων 1237
All rights reserved

Σχάσεις των μορίων.

Νιώθω το  αργό στάξιμο του χρόνου
που αιμορραγεί τη ζωή μου
εκεί στο τυφλό καρναβάλι της ζωής
απενεργοποιώντας ανεπανόρθωτα
τις μνήμες μου.
θα είναι ο θάνατός μου να με καλέσει
θα είναι η τρομερή στιγμή που έφτασε
της εγκατάλειψης των μυρίων
και της σχάσης των μορίων
και κοιτάζω το μέλλον
και δεν υπάρχει τίποτα
και κοιτάζω το παρελθόν
και δεν έμεινε τίποτα
και πηγαίνω στον καθρέφτη
και δεν θέλω να κοιτάξω
γιατί δεν μένει τίποτα από μένα.
Είμαι ένας παραβάτης
της ζωής μου λιποτάκτης.

Ψυχή.


Ψυχή έχουν τα φιλιά που χάνονται στο χρόνο
χωρίς ένα γλυκό στόμα
που ξέρει πώς να τα δεχτεί
και στη συνέχεια να τα κρατάει
ανάμεσα σε όμορφες αναμνήσεις,
ανάμεσα σε ειλικρινείς ματιές.
Η ψυχή είναι  η αγάπη, 
η απίστευτη ψευδαίσθηση, 
που γεννιέται στα άγρια λιβάδια της λήθης,
αλλά που παίρνει τη μορφή 
της κυριαρχίας του ανέμου
και της τρυφερής γλυκύτητας 
των ασκούμενων φιλιών.
Μια απαλή παλίρροια οριζόντια
είναι το άρωμά της.
Νωπό αποτύπωμα άμμου με φλογερές επιθυμίες.
Παράξενες αντανακλάσεις 
γλιστρούν μέσα της, 
σχηματίζοντας σπειροειδή χρώματα
που αντηχούν όταν ξεφεύγουν από το πέρασμα 
και συγχωνεύονται με τη ζεστασιά της ουσίας σου
Ένα αίσθημα γεμάτο ελευθερία, 
όπου το τοπίο φαίνεται να τρέχει σε απόσταση,
μια ανοιχτή πόρτα μέσω της οποίας 
οι σημειώσεις μιας μελωδίας, 
οι σφυρίχτρες του ανέμου 
και τα συναισθήματα που ρέουν 
για να αναζητήσουν τη θερμότητα της, 
συγχέοντας μορφές, 
που χρησιμοποιούν εξωτικά λόγια, που πετούν.
Φέρνει μέλι και ροδόσταμο 
στην αδέσποτη στιγμή
μιας γκρίζας αυγής 
εκεί που τα ίχνη μου ψάχνουν για σένα,
ανάμεσα στο πάθος 
εκεί που κλαίνε τα τριαντάφυλλα 
όταν ο άνεμος τα κρυώνει.

Η δύναμη των υποσχέσεων

Χωρίς όρια ή παραχωρήσεις.
το πάθος εμφανίστηκε
στον ίλιγγο της αφής και της επαφής.
Αισθάνεται ότι το αίμα βράζει
και χάνεται μέσα στον ανεμοστρόβιλο
των αναμνήσεων.
Οι άκρες του δρόμου
δεν συναντιούνται ποτέ,
αλλά στη μνήμη
του χρόνου
κάθε κομμάτι γης γεμάτο ιδρώτα,
γέλια, δάκρυα και απουσίες,
συνθέτουν την ιστορία
που μας δίνει η ζωή
με εκείνα τα αξέχαστα όντα που το περνούν.
Προσπάθησα να σπάσω τα παλιά μοτίβα που έχουν
καταστραφεί από χρόνια σιγασμένες σιωπές
και κραυγές που περιέχονται σε βρώμικα σεντόνια
εκεί που προσπάθησε να επαναστατήσει το παρελθόν.
Με μια κραυγή ελευθερίας, σχεδόν μια
κραυγή που χτυπιόταν από την οργή των
αλυσίδων και των ριγμάτων,
υποβαθμισμένη από ενοχή και προκατάληψη,
Τότε η δύναμη των υποσχέσεων
επέστρεψε σε μένα για να κοιμήσει το όνειρο της
απόλυτης αιωνιότητας

Η αιώνια κληρονομιά του ίχνους

Υπάρχω για να ζω
μέσα στην ανυπαρξία του Σύμπαντος.
Αφήνω τον εαυτό μου να καθοδηγείται
από τα μονοπάτια της ευχαρίστησης,
από τα μονοπάτια που με κάνουν ελεύθερο.
Χωρίς Επιλογή.
Εκεί μέσα από το σκοτάδι
όπου το φως γίνεται αμαρτία,
μια ιερή αμαρτία που γίνεται
η αφοσίωσή μου και η λατρεία μου.
Αυτή η αιώνια κληρονομιά του ίχνους
το κίνητρο και η απόδοση των ορίων μου.
Εκεί μέσα στις βαθύτερες ρίζες σε μια ευημερούσα γη,
με εφικτά όνειρα και αποδεδειγμένες πραγματικότητες.
Εκεί υπάρχω στα βαθιά νερά που γίνονται γαλήνια,
στους τυρβώδεις ανέμους που γίνονται αεράκι.
Σβήνω τη φωτιά μου
στους χάλιτους των ιερών στιγμάτων.
Μια διαρκής επικοινωνία
για την ανάσταση της ψυχής μου.


Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
Συμβολαιογραφική Πράξη Κατοχύρωσης Δικαιωμάτων 8864
All Rights Reserved

Υπάρχουν στιγμές...

Υπάρχουν στιγμές
απο φωνές χιλίων δακρύων
εκεί που μετασχηματίζεται η μνήμη
σε ένα αχνό φως στη μέση
του πουθενά.
Εκεί που το φεγγάρι με αργούς ρυθμούς
κόβει με αόρατο δόρυ τη λήθη.
Υπάρχουν στιγμές
που ο βουβός πόνος της απουσίας σου
αντανακλά την ταλαιπωρία
μιας καρδιάς που βρίσκεται 
σε κώμα.
Υπάρχουν στιγμές
στις οποίες η μνήμη
περνάει μαζί με τον άνεμο
τα δύσβατα κανάλια της αγωνίας.
Υπάρχουν στιγμές
γεμάτες απόκρυφες αυταπάτες
μια απώλεια χρόνου στην
απομνημονευτική απομόνωση
απο τις αυτο-υπνωτικές δόσεις μιας
εξαγριωμένης ψύχωσης.
Υπάρχουν στιγμές
που αλλάζουν την άσωτη και τη
γνωστική δυσαρέσκεια.
Υπάρχουν στιγμές
ως εμφυτευμένες αντιδράσεις
ενός παραλυτικού σώματος.
Υπάρχουν στιγμές
που αφέθηκαν 
σε κατάσταση
πλήρους κατοχής
εκεί που η μονοτονία
βρυχάται
και η πείνα πονάει
απο την περιπλάνηση
ανάμεσα στην μελαγχολία
και στα ταραγμένα
αποθέματα της ψυχής.

Υπάρχουν στιγμές...

Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All rights reserved