Γράμμα στην Ουτοπία.


Ουτοπία,
ιερή λέξη χωρίς ταυτότητα,
κυρία όλων των εποχών,
άπειρη ουσία θνητών,
θεά που προέρχεται από το αιώνιο.

Ουτοπία,
κυρία αβέβαιων πεποιθήσεων,
θωρακισμένη πόρτα στην πραγματικότητα
ένα μυστήριο
χωρίς συλλογισμό.

Ουτοπία,
εισπνοή μιας αμφίβολης αλήθειας,
σε μια ρωγμή της πραγματικότητας
εκεί που το μυαλό και το σώμα
χάνετε στον ιστό του χρόνου.

Ουτοπία,
κανάλι ήχων άπειρης σιωπής
στον καμβά της πραγματικότητας
στιγμές μιας ζωής.
μακρύ υπαρξιακό ταξίδι.

Ουτοπία,
Αιθέριο, άυλο, τολμηρό συναίσθημα
Θεά ατελείωτων κατακτήσεων,
υπέρτατη αιτία αγάπης και πόνου,
ενέδρα στη ζωή των ονείρων,
σε ποια σκέψη ονειρεύεται,
σε ό, τι θέλει το συναίσθημα,
σε αυτό που η ψυχή μου εκφράζει!

Θάλασσα

Θάλασσα,
όλα ήταν θάλασσα,
ένας μπλε βάλτος που κάλυψε το μέλλον.
Πόσο μικρή είναι η απόσταση
μεταξύ δύο κουπιών!
Πόσο καιρό περπατάμε
στο μονοπάτι της ομίχλης!
Μερικές φορές το βλέμμα,
ένας γλάρος χωρίς μήνυμα,
επιβράδυνε την πτήση.
Λουλούδι με νερό και αλάτι
που δεν άνοιξε σε στεναγμούς.
Από μια λάμψη στα μάτια σου
γεννήθηκε ο νυχτερινός ήλιος
και τότε η θάλασσα
δεν υπήρχε πια,
πέθανε από ομίχλη
και ένιωσα μόνο
τον υγρό της καρδιακό παλμό.
Ο άνεμος έβαλε
μια πόρτα στα σύννεφα,
το φεγγάρι άφησε τα ασημένια του
δάκρυα πάνω στο όνειρο των κυμάτων.

Λάγνες ηδονές

Η σιγή στην σιωπή
δεν φαίνεται στην απολυτότητα
του σύμπαντος.
Μοιάζει σαν μια συμφωνία
σαν ενα Καβαφικό ποίημα
που δίνει μόνο δάκρυα και αίμα.
Εκεί στην ώρα της απόλυτης σιγής
η αγάπη και η καταστροφή
περπατάνε στο καλντερίμι της ζωής
πιασμένες χέρ-χέρι.
Εκεί η σιγή υποδηλώνει
την προσπάθεια διαγραφής του υποκειμένου.
Εκεί στις ώρες της ατελείωτης καύσης
ιδεών, οραμάτων και λάγνων ηδονών
χύνεται το σπέρμα
στο δισκοπότηρο της ζωής
ανακοινωνοντας το τέλος της ελπίδας.
Εκεί στις ώρες της σιγής
απογυμνωνόμεθα
μέσα απο το ναυάγιο της περιφρόνησης
εκεί στις ώρες της απόκρυψης των αμφιβολιών
θρυμματισμένα σώματα
και ανέπαφα όνειρα
ενδύονται την στολή την λευκή
της αφθαρσίας.

Τα αναστενάρια των ψυχών

Σβησμένες φλόγες της αγάπης
μικρές χούφτες στάχτης
από λόγια δραπέτες
εκεί στην ρίψη του τελευταίου κόκκου
άμμου της κλεψύδρας
ταξιδεύουν στου ονείρου
τα λημέρια.
Εκεί η νύχτα φυλάει ερμητικά
σαν αρχαία μήτρα
τα αναστενάρια των ψυχών.
Εκεί στην σπουδή της απελπισίας
η σιωπή υφαίνει αινιγματικά
άκλητα ρήματα και λέξεις
με συστολή νότες
για την παρτιτούρα
της φυγής των ονείρων.

Χαμένες άλαλες γλώσσες

Tο βλέμμα που ορά τα τυφλά θραύσματα

γίνεται τυφλό.

Ο κόσμος είναι γυμνός

χωρίς καθρέφτη μέσα στην αλήθεια

του μοναχικού του θανάτου.

Η αποπλάνηση και ο φόβος

που εισβάλλει στον άνθρωπο

όταν ανακαλύπτει αυτή την κραυγή

και την ηχώ, τη χειρονομία και την κατανόηση,

όλα τα συνηθισμένα,

είναι σαν κάτι που παραδίδεται

για πάντα που μπορεί ξαφνικά να σβήσει

και. ότι είναι μόνος στη μέση της ζωής.

Μια πτώση, οδηγει στο σκοτάδι

σε μέρη σιωπηρά και σκιερά

εκεί που λιώνει το κύμα του αδιάκριτου.

Τελικά πού διαχωρίζονται το στόμα και η πηγή;

Πού το ον και το μη ον;

Πού ο Ιακώβ απελευθέρωσε τον άγγελο;

Ο αέρας βαραίνει

η ομίχλη της λήθης καλύπτει τα πάντα

τις χαμένες άλαλες γλώσσες

τα θαμπά χαμόγελα

τις ανομολόγητες πεθυμιές.

Εκεί η σίγαση είναι ο θρήνος της ψυχής.

Οι σιγές των ηχώ

στους αδιόρατους τοίχους και

τις χαράδρες των Αχερόντιων νερών.

Ονειροπόλοι της φυγής...

Ένα διάλειμμα ο χρόνος μέσα στην απουσία της
ζωής.
Μιας ζωής που δε φέρει αρχή ούτε τέλος.
Ένα περιδέραιο στο λαιμό,
για να στολίζει την άνοιξη η απουσία του χρόνου.
Η επιλογή δική μου.
Η επιλογή δική σου.
Καμιά φορά, κανενός η επιλογή .
Οι προσπάθειες του νου για μετάγγιση της
σκέψης απέβησαν άκαρπες.
Την πραγματικότητα μια αποτυχημένη ομίχλη τη
σκεπάζει και τα διαστρεβλωμένα είδωλά της
αποτυγχάνουν να δώσουν τα μηνύματα
παραπλάνησης.
Η μετάγγιση της σκέψης παραμένει
απραγματοποίητο όνειρο για τους ονειροπόλους
της φυγής.
Ομόηχη η αναπνοή όπως και χθες!
Σίγουρα, δεν είναι ο καπνός του τσιγάρου που
θολώνει τα μάτια...



Copyright ® Evaggelos Iliopoulos
All rights reserved

Ενα άλλο όνειρο...

Σήμερα αγνάντεψα
την απότομη γραμμή
που διασχίζει τις γωνίες
από την
κρύα κορυφή της νοσταλγίας,
ανάμεσα σε κύματα
και μυρωδιές
οι σκιές σπάνε
και ωσεί καπνός εκλιπέτωσαν
σε αυτή την έρημο της φωτιάς.
Εκεί μέσα στη βαθιά νύχτα
η αγωνία αιμορραγεί
μεταδίδοντας την ηχώ
των θυελλωδών ωρών
ρίχνοντας σε ακινησία
αδράνεια και μια ατελείωτη
αγρυπνία
τις ψυχές.
Ένιωσα ότι αυτό το όνειρο
ήταν ένα άλλο όνειρο ...
θαμπά φώτα
καρδιές ανοιχτές
στις λέξεις
για το άρωμα
των δύο χεριών
και για ένα γέλιο,
στους
ζωντανούς
και ξεχασμένους.
Το φεγγάρι και οι μνήμες του
θα ανοίξουν τις πόρτες
για να διασχίσουν
ψυχές τον Αχέροντα
περνώντας το νοητό
διάσελο του κόσμου
εκει που σπάει η σιωπή
με νόημα λόγια,
και εύθραυστες διαθέσεις.
Εκει που το χνούδι
της σκιάς
αγκαλιάζει τις λέξεις
της φήμης χωρίς υπόσχεση,
των αριθμών χωρίς αριθμούς.
του ουράνιου τόξου
χωρίς χρώματα,
εκεί που η λήθη γινεται
μονιμος συντροφος
εκει που η σαφήνεια της διαμαρτυρίας
που διέπει την αναμονή
φωνάζω με τη μόνη φωνή
κρατώντας ελπίδα,
στο ανοικτό αυλάκι
Μεταξύ της ψυχής σου
και της δικής μου.